Zoeken naar “”

De feiten: elektrisch fietsen spaar het klimaat

Na een jaar zoeken naar de milieuvriendelijkste manier van autorijden kocht Matthijs Meijer van Putten een e-fiets. Waar ik naartoe reis, gaat per auto sneller dan per fiets en trein. Maar fiets ik elektrisch, dan is dat als vliegen. Twee keer trappen en je bent op kruissnelheid. Vier keer trappen en je zit in de trein. Je komt even snel in Rotterdam of Enkhuizen aan als met de auto. Een game-changer.

De energiemarkt moet begrijpelijker en voorspelbaarder worden

Ooit was energie low profile, merkt Martien Visser op. “Het licht ging aan, de wasmachine draaide, het huis werd warm en eens per maand kwam de rekening. Tegenwoordig buitelen aanbieders over elkaar heen met vaste, variabele en dynamische prijzen, kortingen en boetes. Er kwamen hybride en niet-hybride warmtepompen, zonnepanelen en laadinfra, batterijen en boilers. Het klinkt aantrekkelijk en menigeen profiteert. De hoera-verhalen op de sociale media zijn niet van de lucht. Naast huilbuien, want er gaat ook veel mis. Echter, de meeste burgers, instellingen en bedrijven hebben andere zaken aan hun hoofd. In België en Duitsland is 20-30% van de huishoudens nog nooit geswitched is. Anderen doen dat eens in de 10 jaar. Vanwege gemak, onwetendheid of wantrouwen. Faillissementen, het einde van salderen en te rooskleurige beloften hebben er bij de gemiddelde burger ingehakt. Dezelfde energieverbruiker ontbeert ook de kennis, de tijd en het geld om zich in de complexe energiemarkt te verdiepen. Dat is niet zonder gevolgen.”

‘We zijn slachtoffer van de spreadsheet-mentaliteit’

Energiepodium-columnist Martien Visser vervolgt zijn loopbaan als actieve pensionado. Naar aanleiding van deze doorstart interviewde Anton Buijs hem. ‘Er is in Nederland geen energiearmoede maar energiebelastingarmoede’.

Faillissement COP vraagt van EU een andere opstelling

Na dertig edities valt het moeilijk te ontkennen: de COP-aanpak werkt niet meer. Tijd voor iets nieuws, vindt Remco de Boer. Mogelijk kan een coalition of the willing meer voor elkaar krijgen. Maar ook die zal zich rekenschap moeten geven van dezelfde politieke en economische krachten die COP30 tot een mislukking hebben gemaakt. Ook de EU zal uit een ander vaatje moeten tappen. En sterker moeten worden.

Nieuwe rekenpartij gaat aanleg warmtenetten niet helpen

De Wet gemeentelijke instrumenten warmtetransitie (Wgiw), die medio volgend jaar van kracht gaat, geeft gemeenten de bevoegdheid om de levering van aardgas te stoppen in gebieden, waar zij zorgt voor een duurzaam alternatief voor aardgas. In het Besluit gemeentelijke instrumenten warmtetransitie (Bgiw) van 7 juli dit jaar heeft minister Keijzer uitgewerkt hoe dit praktisch in zijn werk moet gaan. Sible Schöne’s – niet al te grote – hoop was dat het kabinet ervoor zou kiezen om de voorwaarde te stellen dat voldoende woningeigenaren in het betreffende gebied de gekozen oplossing steunen.

Koolstof als kans

Tien jaar na het beroemde Akkoord van Parijs is de wereld inmiddels toe aan de 30e internationale klimaatconferentie, dit keer in Brazilië. Toch blijven de wereldwijde broeikasgasemissies stijgen, constateert Margriet Kuijper. “Vooral koolstofdioxide (CO₂) en methaan zijn de boosdoeners – en dus is het begrijpelijk dat ‘decarbonisatie’, het terugdringen van koolstofuitstoot, het grote doel is geworden. Na Parijs gingen bedrijven, overheden en onderzoekers rekenen. Al snel bleek dat volledige decarbonisatie – helemaal zonder koolstof – bijzonder lastig is, zeker op korte termijn. Daarom spreken we nu meestal over Net Zero: in het doeljaar (vaak 2050) mogen er nog wel emissies zijn, zolang die volledig worden gecompenseerd door het verwijderen van CO₂ uit de atmosfeer.”

Klimaatbeleid moet weer milieubeleid worden

Het energie- en klimaatbeleid is de afgelopen jaren losgezongen van de directe noden en zorgen van burgers. De sceptici die het allemaal onnodig, economisch onverstandig of zelfs onzin vinden, hebben het tij mee. Tijd voor een ander narratief, vindt Anton Buijs, dat duidelijk maakt dat een succesvolle energietransitie onmiddellijke en merkbare voordelen heeft voor mens en milieu.

De prijs van weerbaarheid

Op 11 november jongstleden las Coby van der Linde de column van Martien Visser over de grote onzekerheid over hoe hoog de energiekosten in de komende jaren zullen worden zonder dat dat de consument veel invloed kan uitoefenen op deze kosten. “Hij schetste een situatie waarbij consumenten geen kant uitkunnen, behalve nog meer isoleren. Op de website van de ACM kunt u nalezen hoeveel netwerkkosten, heffingen en belastingen in rekening worden gebracht. Inmiddels is dat vaak meer dan de kosten van het geleverde goed (commoditykosten). Volgens Visser komen daar de komende tijd nog een paar Nederlandse en Europese schepjes bij.”

Onzekerheid troef voor uw energierekening

Het einde van salderen kwam voor velen als een donderslag. Burgers, instellingen en bedrijven was verteld dat investeren in panelen goed voor het klimaat én rendabel zou zijn. Menige investering werd plots betreurd. Frustratie alom en einde groei zon-op-dak. Het enthousiasme voor de energietransitie werd danig ondergraven. Het zal hier niet bij blijven, want er komt nog heel wat onheil aan, voorziet Martien Visser. Details zijn veelal nog onbekend, de richting lijkt duidelijk. Energie wordt fors duurder.

Kansen voor industrie in Spanje??

In zijn vorige column ging Pieter Boot in op de vraag: hoeveel zin heeft het overheidsgeld te verschaffen voor verduurzaming van de industrie in Nederland als de kosten daarvan elders in Europa structureel lager zouden zijn? Daartoe moeten we een indruk krijgen van de industriële kansen in landen met lage energieprijzen. In de vorige column ging het over Zweden, nu komt Spanje aan bod.